Gectigimiz sene Arabistan sezonunun sonlarinda- yani yaz olanca hiziyla yaklasirken -Cidde’deki bazi arkadaslar toplanmis, vatana millete ve dahi muhtac durumda  olan insanlara faydali bir takim faaliyetler icerisine girme istemlerini dile getirmislerdi. Ben dahi bu istemlerini duymus, kayitsiz kalip kalmamak arasi  ikilem yasamistim . Oglan bizim, kiz bizimdi, yani bu istemde bulunan arkadaslarin cem-i cumlesi tanidik, bildik ve guvenilir insanlardi.

  Mail grubumuzun ucuncu yada bilmem kacinci toplantisinda bir araya gelip parti yapmaya niyetlenmisken, kurulmak istenen Cemiyet’i Hayriyye icin de gonullu teskilat toparlanip oylamaya sunulacakti. Nitekim toplanti gunumuz gercekmis, gerekli kisiler oy birligiyle secilmisti. Baskan belli olmus ve ekibini oy birligine sunmusken, “Seni de yardimcim sectim” deyiverdi bana..

 Prensiplerimde hicbir goreve talip olmamanin yanisira bir gorev verildiginde de itiraz etmemek oldugu icin ve elbette hayirli isler ve Vatan Millet Sakarya soz konusu olunca hic dusunmeden kabul ettim..

 Ekip kurulmustu, tam da isabet olmustu. Arada bazi puruzler olsa da onlari zimparalamasini bilmistik. Ekibimizdeki arkadaslar cok dusunulmeden secilmesine ragmen, bugun dusundugumde bunlarin bir cogunun tam da isabet isimler oldugunu gozlemleyebiliyorum..

 Gel zaman git zaman, vakif olarak kendi adimizi tarihe kaydetmek istedik. Yaptigimiz isler resmilessin,  millete faydamiz dokunsun isterken, vatana millete ve dahi yasalara aykiri birsey yapmayalim istedik ve vakfimizin ismini koyup gerekli tuzugu duzenleyerek resmi islemlere basvurduk.

 Gonulluler Vakfi..  oldu vakfimizin adi. Oyle ya, sadece gonulluler var aramizda. Gonullu olmayanlar giremezdi.  Gonullulerimiz gittikce cogaldi ve sayimiz 30 u askin duruma ulasti. Aidatlarimizi belirledik, toplantilarimiz aydan aya devam etmekte.

 Cidde Turk Konsoloslugundan Vakfimiza onay cikip her turlu islerimizde destekcimiz olduklarini ogrenince sevincimiz iki misli artti.

 Oncu olduk. Onculerin ecri cok buyuk diyor bir ablam, eger yapmak istediklerimizin icine sirf Allah Rizasini katiyorsak, riyakarliktan uzak durabildiysek ne mutlu bize, ne mutlu onculere..

 Bir Vakif kuruldugunu duyan ve Mekke’den Medine’den bize basvuran ihtiyac sahibi insanlara dahi elimiz uzandi. Suncacik kisa surede aldigimiz duanin sevinci bile yeter..

 Son ay icinde bir arkadasimizin vakfimiza ilettigi uzucu bir durum, vakif olarak bizleri yeniden seferber etti. Cidde’de oturum izni olmayan bir bey, hayatinin belki de son donemlerini yasiyordu. Oniki senedir ailesini gormemis, ciger fonksiyonlarini tamamen yitirmis olan bu Etiyopya’li beyin yasamini devam ettirebilmesi icin hicbir umudu kalmadigi gibi, ulkesine donmek ve ulkesinde olmek gibi bir istegi vardi. 

 Arabistan’da oturma izniniz yoksa zaten kismen olusunuz demektir. Saglik sigortaniz olmadigi gibi, her turlu saglik hizmetlerinden misliyle fazlasini odeyerek faydalaniyorsunuz. Eger ki oturum izniniz yokken Arabistan’da olduyseniz, sizi gommek  ailenize tam 10 bin sr’ ye, yani  4000 liraya mal oluyor.

 Bu Etiyopya’li gariban beyin de,  ne kalacak maddi gucu vardi, ne de oldugu takdirde gecimini hizmetcilik yaparak saglayan karisinin onu gomebilmek icin gerekli mal varligi..

 Bu yuzden ne yapip – edip gerekli bilet parasini temin etmeli, son arzusunun ailesini gorup onlarin yaninda hayata gozlerini yummak olan bu adamin son arzusunu yerine getirmeliydik.. 

  Nihayetinde etrafimizdaki gonullulerden para toplamaya basladik. Orada , burada pamuk eller cebe dediysek de yeterli parayi temin etmek cok zordu. Cunku cebe giden pamuk eller az meblaglar ile cepten cikiyordu. Malesef cok az bir miktar para temin edebilmistik.

 Aklimiza gida kermesi duzenlemek geldi, gida kermesleri hem az bir maliyetle olusuyor, buna ragmen sonunda da  epey bir para toplanabiliyordu.

  Kermesimizi Cidde halkina duyurup tarihi kesinlestirdikten sonra, ayni tarihte Cidde Turk Okulu’nda Prf. Dr. Ustun Dokmen Beyefendi’nin konferansi oldugunu ogrendik. Elbette insanlar boyle bir firsati kacirmak istemeyecekler, kermes yerine konferansi tercih ediceklerdi. Kimseyi bu durumda suclayamazdik. Umitlerimiz yikilmak uzereydi, beklemek icin fazla zamanimiz yoktu.

 Derken aklimiza bir fikir geldi ve gida kermesimizi Ustun Dokmen Bey’in gelicegi gun Turk Okulunda yapmaya karar verdik. Verdik vermesine de, bunun icin gerekli izin bize verilecekmiydi, nihayetinde hicbir resmi girisimde bulunmamis ufacik tefecik bir vakiftik. Yine de umidi kesmemek lazimdi. Niyet hayir olunca, akibeti de hayir beklemek lazimdi.

 Ve beklenen akibet hayir olarak karsiladi bizi. Cidde Turk Konsolosu’nun esi sevgili Aysin Hanim, teklifimizi cok yerinde buldugunu, her turlu destege hazir oldugunu soyleyerek bizi adeta mujdeledi.  Bes gunluk bir hazirlik surecinde gida kermesini duyan duymayana duyurdu.

 Nihayetinde kermes gunu geldi catti. Tanidik tanimadik bircok insan ellerinde tepsiler ile gelmis, canla basla, daha yapicak birseyleri olup olmadigini soruyorlardi. Kimi evlerindeki recelleri getirmis, kimisi kendine hediye gelen paket gullaclari almis gelmis, herkes yapabildigi en guzel sey ile kermese gelmisti. Cidde Feyruz Restorant masa ortulerini ve yaninda epeyce lahmacun gondermis, kimisi dort kilo bugdaydan asure yapmis, Elit Cikolata bayisi koli koli cikolata gondermisti.  Epey bereketli bir kermes olmus, nihayetinde yapilan neredeyse hersey satilmis, geriye tatli bir yorgunluk ve para dolu bir pembe kutu kalmisti

 Gunun sonunda arkadasimiza gelen bir telefon ile sevincimiz iki kat artmisti. Turk Hava yollari Etiyopya’ya iki kisilik bedava bilet temin etmisti.

 Gariban, adini sanini bilmedigimiz bir Etiyopya’li aile icin yaklasik 30 kisilik bir ekip yola cikmistik. Hepimiz emek harcamis, canla basla seferber olmus, sonucta bizi fazlasiyla sevindiren bir mujde ile evlerimize donmustuk.

 Guzel dusunmus, guzel niyet etmis ve niyetimizin guzel sonucunu hep birlikte almistik. Sukurler olsun.

 Rabbim toplanan bu para ile  daha cok  fazla insanlar sevindirmeyi, iyilige ve hayira vesile olmayi nasip etsin bize. Gonulluler Vakfi daha cok gonulluyu barindirsin sinesinde. Parmaklar birlesip el olsun, eller birlesip baska elleri isitsin. Oyle ya, tekbasina parmagin hicbir yaptirim gucu yoktur. Allah her daim bize el, hatta yumruk olmayi, olabilmeyi nasip etsin..

 1 Ocak 2010 bize hayirla geldi, hayir ile devam etsin dilerim.

 Sevgiler efendim…