Ben cocukken hic oyuncak bir arabaya sahip olup olmadigimi .. sordu kizim. Olmadigimi soyleyince de , elindeki pembe oyuncak arabasini benim cocukluguma hediye etti. Her ne kadar, benim cocukluk donemim artik gecti, bunun bir faydasi olmaz dediysem de, israrla benim cocukluguma hediye etti pembe arabasini, uzuldu benim icin. Uzuldu cocuklugumda oyuncak bir arabam olmadigi icin.

 Dusundum sonra, cocuk mantigi ne kadar da temiz.. Otuz yasimda, cocugumdan hem de cocuklugumda sahip olmadigim bir oyuncagi hediye almak..  Hosuma gitmisti.

 Sonra dusundum, bu zamanin imkanlarini cocukluguma hediye edicek olsam neleri secerdim diye..

 Gecen gun komsuda oynadiklari wii ye sahip olmak icin uykulari  kacan kizimi dusundum.. Yine dondum cocukluguma, bizim zamanimizda da wii olsa miydi ?

 O zaman da en sevdigim oyuncagim kagit bebeklerim olurmuydu acaba ?  O zaman en sevdigim oyun arkadasim ablamla da oynarmiydim bu kadar ?  Sokaga cikip ip atlamak icin saatin bes olmasini o kadar hasretle beklermiydim ?

 Oyle ya, bizim zamanimizda wii bir yana, henuz atari bile cikmamisti. Teknoloji oklarini cocuklara dogrultmamisti henuz. Teknolojinin en buyuk atagi, siyah-beyaz televizyondu bizim zamanimizda. Ve sabah istiklal marsi ile baslar, aksam ise ” Televizyonunuzu kapatmayi unutmayiniz ” ile biterdi. Ve cogunlukla istedigimiz zaman istedigimizi izleme hakkina sahip olmamistik.  Zaten televizyon demek, iki TRT kanali demekti o zaman.  Televizyonun siyah-beyaz zamaninda cocuktuk ve birer uzaktan kumanda idik biz

 Biz cocukken teknoloji yoktu. Ama oyalanacak cok seyimiz vardi. Simdiki cocuklar gibi arkadaslarimiza Facebooktan mesaj atmak yerine gidip  kapilarini calar, adam gibi dikilirdik karsilarina. Arkadaslarimizi sokaga cagirir, ustumuz basimiz kirleninceye kadar oynardik..

 Teknoloji bizi yanlizlastirmamisti henuz. Kisisellesmemistik.  Sosyaldik.. 

 Ilk elektronigim, 11 yasimda sahip oldugum pilli radyom idi. O radyoyu oraya buraya goturup frekans ayari yapmak, anteninin yonunu bir oraya bir buraya dogrultmak ne buyuk bir keyifti benim icin ! 

  Iste ondan sonraki teknoloji  yumagi aglarini oyle  hizli ordu ki, yetismesi hayli zordu. Atari ile 13 yaslarimda tanistim. Super Marionun tum hamlelerini ezbere biliyordum artik..

 Sonra eve bir bilgisayar alindi. Ama kimselerde henuz olmayan o bilgisayarin basina oyle keyfi zamanlarda gecmek pek kolay degildi ilk baslarda. Bilgisayar, bilgi edinmek icindi o zamanlar. Internetten Tv izlemek, radyo dinlemek, msn den webcam acmak yoktu o zamanlar henuz.. Hatta  bilgisayar olmasina ragmen internet diye birsey henuz hayal bile edilemezdi.

  Dolayisiyla cogulcu kisilikten ” kisisel” e gecmemistik biz cocukken. Birsey yapildimi hep birlikte yapilir, hep birlikte masaya oturulur, yemek yenir, meyve yenir, cay icilirdi.. 

  Ozenle ablamin hayati paylasilirdi.:)  Onun arkadaslariyla oynanir, onun dogum gunu partilerine gidilir, “buyuk’ olmaya ozenilirdi.

  Bugun ” I phone istiyorum anne ” diyen 11 yasindaki kizimin aksine, birsey istedigimi anne-babamdan hatirlamiyorum hic.. Istesem bile isteklerimin bir Iphone kadar buyuk oldugunu hic sanmiyorum.

  Eger simdi tum bu teknoloji cilginligina ragmen birsey hediye etmek isteseydim cocukluguma.. Dusunuyorum da , hic bir sey hediye etmezdim..

   Etseydim, biraz daha kagit bebek, biraz daha leblebi tozu, biraz daha acikta satilan  gofret tadi  hediye ederdim..

  Biraz daha Iznik golu kiyisinda piknik, biraz daha bisiklet tepesinde tur atma, biraz daha ablamla vakit gecirme, biraz daha ablamin arkadaslariyla ip atlarken “sutten olma”  hediye ederdim..

 Tekolojini cocuklugumu calmadi.  Wii siz, Laptopsuz, , Iphonsuz gecti.. Ama cocukluk tadinda gecti cocuklugum.. 

 Cocuktum, ufaciktim, top oynayip aciktim…

 Varsin otuz yasinda pembe bir arabam olsun..  Teknolojiden yoksun ama bir o kadar mutlu gecmis benim cocuklugum.  Keske birileri bu teknoloji cilginligina dur dese de daha cok yanlizlasmasa cocuklarimiz.. Keske cocuklarimiz da bizim gibi cocuk tadinda yasasalar cocukluklarini..  Keske hic bitmese horoz sekerleri..

 Kalin Saglicakla..