Giden olmak mi, yoksa kalan olmak mi zor ? dedim anneme..

Bilmem, hic dusunmedim, ikisi de zor sanirim . dedi.

Bence giden olmak zor, dedim. Kalan kendi duzenini korur, ama giden icin yasadigi hersey degisecektir.

Bugun tum bu soylediklerimi yalanliyorum. Hem giden olmak, hem de kalan olmak cok zor.

Tam bir ay once Cidde’deki evime tesrif eden anne ve babacigimi dun aksam tekrar Turkiye’ye yolcu ettim. Gelicekler olmalari beni sevindiriyor ve heyecanlandiriyordu. Annecigim gectigimiz sene kardesimle birlikte gelmisti, fakat babam ilk defa gelicekti.

Bir ay once onlari karsilamaya, almaya Medineye gidisimiz daha dun gibi. Gunler gunleri nasil kovaladi bilinmez, sevgili annecigim ve babacigim bir aylarini doldurup gittiler bile.

Simdi evin her yerinde onlari  animsiyorum. Banyoda dis fircasi annemin, kapinin arkasinda asili babamin gomlegi unutulmus . Annecigimin son yikadigi bulasiklari yerlerine yerlestiriyorum. Seneye giyeriz diye biraktiklari bir kac parca kiyafetten daha degerlisi yok simdi bana. Halbuki  koyacak yer yok diye binbir naz niyaz ile kabul etmistim o esyalari.  Battaniye ise hala babam kokuyor.

Ruya gibi gecti bir ay. Dun bavullari yukleyip havaalaninin yolunu tutmusken, bir ayin cok guzel gectigini, ama buna ragmen yetmedigini, gezemedigimiz yerleri dusundukce hayiflandim. Yapamadik, gidemedik , edemedik derken, insan omrunun de bu sekilde pismanliklarla dolu olacagini, yapamadiklari icin hayiflanip duracagini dusundum.

 Simdi annecigimin getirdigi bergamotlu caydan icmek istesem de, cayin tek basina icildigi zaman hicbir tadi olmadigini, hele ki insanin ailesiyle ictigi bir bardak cayin dunyalara bedel oldugunu kim inkar edebilir.

 Guzel gunler cabuk geciyor, omur bir kusluk vakti kadar. Dilerim Rabbim saglik sihhatten ayirmasin sevgili ailemi ve seneye tekrar gelebilsinler.. Aminn.