Yazilara basliklarini  sonradan atiyorum  hep, yazi bittigi zaman. Isin kotu tarafi bu yaziya nasil baslayacagimi da bilmiyorum, nasil bitirecegimi de..

 Onceki yazilarim bir arkadas tarafindan Cidde’de birkac mail grubunda  paylasilmisti. Bunun uzerine hastamiz Ali Bey’in durumundan haberdar olan, olmak isteyen  pek cok kisi aradi, sordu. Dertlerini dertlendiklerimizin dertlerini bizimle paylastilar..

 Allah Ali Bey’in yolunu oyle cok acti, oyle kolayliklar cikardi ki karsisina, simdiye kadar olan tedavi islemleri, sigorta, pasaport islemleri, herseyi cok rast gitti. Ama elbette hersey Allah’in elinde.  Allahim sifa vermeyince olmuyor. Olamiyor..

  Bugun son kez Ali Bey’in evine gittik. Hastaneden cikmisti, cikarilmisti. Onceki yazilarimi okuduktan sonra esyalarini bu aileye hayrolarak bagislayan arkadasin vermis oldugu yatakta yatiyordu, hatta bu yatakta gecirecegi son bes gununu yasiyordu..

  Cunku artik kendisi, sagligi icin yapilacak hicbirsey kalmamisti. Doktorlar mesanesindeki urun alindigi ve alinmadigi takdirde degisen hicbirsey olmayacagini soyleyerek ameliyattan vazgecmislerdi. Doktorlarin tavsiyesi, hastanin biran once Turkiye’ye gitmesiydi. Ama ne var ki Ali Bey Turkiye’ye gitmeyi hic ama hic istemiyordu. Kendisine bu ogutte bulunanlar ile kavga etme pahasina da olsa istemiyordu. Istemese de, ortada bir hakikat vardi, ALi Beyin tedavisi sonlandirilmisti, calisamayacakti, Cidde’de kalmasinin da hicbir manasi yoktu.. Gel zaman git zaman gercekleri kendisi de kavramis, Turkiye’ye gitmeye ikna olmustu..

  Bugun son kez evine gittik.. Ucak biletlerini teslim ettik, iyi yolculuklar diledik.. Bazen cumle kurmak ne kadar da zor oluyor ! Bazen yuregini avuclari icine aliyor insan, yuregini kendi elleriyle sikiyor. Bazen bir cocugun gozlerindeki sevinci gorunce herseyin manasini yitiriyor insan.. Cocuklugun ne buyuk sans oldugu ve ne buyuk  sanssizlik oldugunu dusunuyor..

 Yeni esyalari evlerine ne kadar da yakismisti ! O eski esyalar evden cikmis ve guzelim esyalari, sicacik bir yuvasi olmustu Fadime hanimin.. Kimbilir ne kadar da sevinmisti belki o esyalar icin..

 Butun bu sevincleri, saskinliklari geride birakmak icin son bes gun..

 Turkiye’de kimsesi olmadigini soyleyen Ali Bey, bundan sonra ne yapar, o sismis ayagi ile Kayseri’ye kadar nasil gider.. Ve o iflas etmis bedeni ile ne kadar yasar bilmiyorum.

 Tek bildigim, o piril piril cocuklarini, herseye ragmen o mahcup genc bayanin yuzundeki mutebessimligi ve ben giderken arkamdan el sallayan minik yavrunun tatliligini belki bir omur unutamayacak olmam..

 Bes gun sonra evlerinin isiklari sonecek. 

 Bilinmeyen bir hayata dogru yol alacaklar.. ve bu hayatlarinda kendilerini nelerin bekledigini ise sadece Allah biliyor. Allahim elbette bizlerden cok daha merhametlidir. Onlar icin bir yol tayin ettigi muhakkak. Merhametlilerin en merhametlisine emanet olsunlar, gule gule degil belki, ama hayir ile gitsinler.. Rabbim ellerinden tutsun..

 Amin..