Ey şair !

Geldi ise ötelerden usulca ilham perin,

Tuttuştuysa eğer gönlün bi çare sevdalara,

Hele bir de özgür ruhun kuş olmak istiyorsa

Durması imkansızdır artık kelimelerin

O halde haydi,  kapat gözlerini artık !

Meydan senin.

Durma,

Kuş misali kanat çırp, yüksel sonsuzluklara

Ya Zümrüd-ü Anka ol Kaf Dağı’nın ardında,

Ya da paslı gönülleri saf gül suyuyla yıka

Kelebekler konsun parmak uçlarına, dilersen..

Dilersen saf incisin, dipsiz okyanuslarda

Neyi dilersen o ol !

Ne senin kelimelerine, harflerine, hecelerine..

Ne umutlarına, düşlerine ve  heyecanlarına

Sınır koyacak yoktur  !

Söz senin, vezin senin, aruz senin

Hayal senin , rüya senin, düş senin

Kime adamak istersen yarınlarını..

Yarınlar senin !

Dilersen dağların zirvesinde esen rüzgarsın..

Dilersen dut  ağacının  en tepesinde

Uçmayı bekleyen yeşil  tırtılsın

Dilersen bir güne sığar ömrün,  kelebek gibi

Ab-ı hayattan içmiş sonsuzluksun, dilersen.

Ne olmak istersen O’sun sen..

Bir bakışın uğruna bir ömrü feda eden

Basit bir saç telini kılıca çeviren de sen.

Sığarmı ki hiç yürek , senin sözün olmasa

Bahtsız bir dilencinin saydam avuçlarına ?

Dilersen aşık edersin bülbülü güle, mecalsiz

Sen iste, gül ümitsiz, bülbül ümitsiz ..

Dilersen kavuşturursun onları bir vakt-i seher

Gül açar, bülbül öter, olmaz zerrece keder

Güle de, bülbüle de anlam katan sensin !

Sen olmasaydın,

Gökyüzü böyle berrak, çöl böylesine kurak

Deniz bu denli duru,  böylesi yalın toprak..

Aşık bu kadar dertli ve ölesi kederli..

Olurmuydu ?

Söyle ey şair..

Sen olmasaydın,

Leyla güzel olurmuydu bu kadar..

Kirpikler bunca uzun, kaşlar bu denli hilal !

Mecnun bu kadar aşık ve bu denli bi çare

Ağzından çıkar her ahı bu kadar melal !

..

Olurmuydu ey şair !

Leyla da, sensin, Mecnun da sen !

Konuştur yüreğini ey şair,

Susma sen !

Kelimelerindeki onca ahengi okuyuca ben,

İçimdeki ceylanlar suya kanar,

Bülbül güle kavuşur

Ben, daha bir ben olurum

Hayat seninle daha bir anlamlı

Ah Bir bilsen.. !