Uyusam..
Şubat2

Gittikce agirlasan basimi koysam
Kus tuyunden bir yastigin ortasina..
Misil misil, saatlerce uyusam !
Kendimi birakip peri kizina..
Kiyamete kadar sessiz ve derin,
Horul horul, misil misil uyusam
Ne korku, ne keder, ne huzun duysam
Sadece ruyamin verdigi sukun,
Ve icimde bir nese, uykuya doysam !
Uyusam saatlerce, misil misil uyusam.
Kimse uyandirmasa su bedenimi
Hayatimin en keyifli deminde
Cok mesrur buluyorum kendimi
Bu pek tenha ve karanlik zeminde.
Resim de siir de cok guzel. Gecenin bu vaktinde nasil guzel oldu okumak
Yorumlarin kaybolmamasina ve sizin tarafinizdan goruluyor olmasina sevindim. Siteme ziyaretiniz icin de tesekkur ederim. Yeni paylasimlarda bulusmak umidiyle.
Canım bu şiiri okumamıştım sanki ben yeni mi yazdın yoksa..:)
Uyumanın böyle keyifli olduğu sıralar çocukluk çağlarımıdır bilemiyorum. Tarif ettiğin gibi uyumayalı seneler oldu sanırım..:(
Güzel yazılarının devamını bekliyorum..
sevgiler
Hilal’ciğim uykuyu ne kadar sevdiğini bilirim.Anne olup da böyle uyanma mecburiyeti olmadan uyumak herhalde çok zor.Benim yaşıma gelince şiirdeki gibi olmasa bile hiç değilse kesiksiz uyuyor insan.En güzel uyku,artık gözlerin uykudan kapanma noktasına geldiğindeı rahat yatağına yattığın ve bütün vucudunun gevşediği zamandır herhalde.Güzel uykular….tatlı rüyalar…
Canım…Ben de ilk okuyorum bu şiirini. Benim de öyle uykusuz günlerime denk düştü ki…:) Ah dedim benim için yazılmış bu satırlar…:) Malum Furkan daha küçük ve bu aralar çok uyanıyor. Gecelerim yarı uyanık geçiyor. Son günlerde “Ah” diyorum, aynı senin mısralarındaki gibi ,”Keşke beni bıraksalar da şöyle yastığa gömülsem ve uzun uzun uyusam, kimsecikler bölmeden.” Öyle güzel tarif etmiş duygularımı…
Sehercigim, her cumleyi kurmanin bir yeri ve zamani varmis. Ben de 97 yilinda yazmistim bu siiri, bekardim da o zamanlar. Artik niye uykusuz kaliyormussam
Kendine iyi bak Sehercim..